Zelfverwonding zonder suïcidale intentie wordt door de International Society for the Study of Self-Injury (ISSS) gedefinieerd als opzettelijke, zichzelf-toegebrachte schade aan het eigen lichaam, die niet van suïcidale aard is en die niet sociaal aanvaard is (ISSS, 2010). Er wordt soms ook naar verwezen als zelfverwondend gedrag, naar zichzelf gericht agressie zonder suïcidale intentie, zelfbeschadiging, of opzettelijke zelfbeschadiging (ondanks het feit dat sommige van deze termen, zoals zelfbeschadiging, geen onderscheid maken tussen niet-suïcidale en suïcidale intentie).
Verdere uitwerking
Als dusdanig, wordt zelfverwonding dus onderscheiden van suïcidale gedragingen uitgevoerd met de intentie om te sterven, van overdosissen met drugs, en sociaal-aanvaarde gedragingen die uitgevoerd worden om zich te uiten of om esthetische redenen (bijvoorbeeld piercings, tattoeages). Ook al is snijden één van de meest bekende vormen van zelfverwondend gedrag, toch kan zelfverwonding vele andere vormen aannemen, zoals zichzelf branden, krabben, kneuzen of botten breken, … wanneer deze gedragingen worden uitgevoerd om zichzelf te verwonden. De resulterende verwondingen kunnen mild, matig, of ernstig zijn.
